ZASADY STOSOWANIA OBIETNIC
DANYCH MAŁEMU STADKU DO INNYCH

      Wszystkie Boskie działania wobec Jego in­teligentnych stworzeń są zgodne z absolutną sprawiedliwością, kierowaną przez Boską miłość. Lecz chociaż miłość może prowadzić Boską spra­wiedliwość, to sprawiedliwość musi rządzić, ponie­waż „Sprawiedliwość i sąd są gruntem stolicy twojej […]” (Ps. 89:15).

      Biblia – Słowo Boże – została napisana dla zbu­dowania tych, którzy pragną bliskiej i osobistej re­lacji z Bogiem. Właściwa interpretacja biblijnych słów życia obudziła w wielu pragnienie oddania się na służbę Jehowie. Dzięki swej nieskończonej mąd­rości Bóg potrafi rozpoznać tych, którzy naprawdę chcą być doprowadzeni ręką Bożą do usprawied­liwienia. „Żaden do mnie [Jezusa] przyjść nie może, jeźli go Ojciec mój, który mię posłał, nie pociągnie [.„]” (Jana 6:44). Na początku to Ojciec powołuje i pociąga nas aż do czasu, gdy przyjmujemy Jego łaskę w Chrystusie i poświęcamy się. Aż do czasu restytucji musimy najpierw być pociągnięci, zanim będziemy mogli przyjść do Jezusa, a następnie mu­simy najpierw przyjść do Jezusa, zanim będziemy mogli przystąpić do Ojca (Jana 14:6).

      Przed rozpoczęciem Pośredniczącego Panowa­nia Chrystusa wszystkie Boże działania wobec Jego inteligentnych stworzeń odbywają się na zasadzie pociągania, przekonywania i ograniczania, a nie przymusu. W czasie Wieku Ewangelii sam Ojciec jest tym, który pociąga lub przekonuje do sprawied­liwości za pomocą swojej prawdy. To Jemu nasz Pan Jezus przypisuje wszelkie pociąganie w obec­nym czasie, jak to potwierdza Jana 6:44. Dziełem Ojca było pociąganie lub powoływanie i wybieranie spośród powołanych „Małego Stadka”, które przy­jął w Jezusie Chrystusie, aby Jego członkowie, wraz z Nim jako głową, byli uczestnikami Boskiej natury, aby stanowili Jego niebiańskie Królestwo i błogosła­wili i pociągali wszystkie rodziny na ziemi podczas Tysiąclecia.

      Od chwili, gdy ostatni członek Małego Stadka przeszedł za zasłonę, minęło sześćdziesiąt osiem lat, a wybierane przedtysiącletnie potomstwo Abraha­ma jest wciąż pociągane przez Boga. Ten fakt zro­dził w umysłach wielu następujące pytanie: Czy w jakimkolwiek znaczeniu proroctwa i obietnice dane Małemu Stadku, takie jak te z 1Moj. 49:5,6, Izaj. 54:17 czy Łuk. 21:15 mogą odnosić się także do sług Pańskich z innych klas? Pastor R. G. Jolly wie­lokrotnie poruszał ten temat. Przytoczmy więc teraz kilka jego wypowiedzi. Jest wiele fragmentów Pisma Świętego, które odnoszą się tylko do Małego Stad­ka, jak te obiecujące nieśmiertelność, Boską naturę, współdziedzictwo z Chrystusem, miejsce na Tronie, członkostwo w Oblubienicy, Królewskim Kapłań­stwie itd. Jest jednak także [kursywa nasza] wiele wersetów, które wskazują bezpośrednio i głównie na Małe Stadko, ale mają także pośrednie i drugo­rzędne zastosowanie, jak również zastosowanie co do zasady do innych wiernych sług Pana.

      Br. Johnson często cytował 1Moj. 49:6, stosując ten fragment do innych osób [kursywa nasza] niż te, do których odnosi się on bezpośrednio. My [pas­tor R. G. Jolly] czynimy podobnie. Po objawieniu i obaleniu pewnych błędów, subtelnych oszustw, poważnych przekłamań i fałszerstw niektórych z obecnych przesiewaczy, niekiedy w taki sam spo­sób wyrażamy dezaprobatę i ostrzeżenie, gdyż na­szym zdaniem nie ma lepszego i bardziej stosow­nego napomnienia lub ostrzeżenia niż to, którego zgodnie z Pismem używało Małe Stadko. Wierni słudzy Pańscy obecnego czasu [kursywa nasza] mogą, jeśli to konieczne, używać tego wersetu i po­dobnych stwierdzeń, które dotyczyły Małego Stad­ka i były przez nie stosowane do okazywania dez­aprobaty dla zła i objawionych czynicieli zła oraz do ostrzegania innych przed wspólnym „zasiadaniem w radzie” i jednoczeniem się z nimi. Z pewnością bowiem te same uczucia wierności wobec prawdy i sprawiedliwości oraz nienawiści do błędu i grze­chu, które charakteryzowały Małe Stadko, powinny przejawiać się u wszystkich spośród obecnie poś­więconego ludu Pana (PT 1964, s. 62).

      Rozważmy teraz kilka myśli na temat Izaj. 54. Adresatem tych słów jest Przymierze Sary przed­stawione jako żona Jehowy i matka Jego dzieci, a obietnica z w. 17 z pewnością odnosi się do „sług Pańskich związanych Jego Przymierzem Potwier­dzonym Przysięgą”, w tym do „wiernych Starego Testamentu” (E6, s. 675). Jak pięknie ten werset 17 harmonizuje z Rzym. 8:28: „A wiemy, iż tym, któ­rzy miłują Boga, wszystkie rzeczy dopomagają ku dobremu, to jest tym, którzy według postanowienia Bożego powołani są”.

      Ta sama zasada dotyczy wiernego ludu Boże­go dzisiaj, gdyż Bóg zapewnia nas w następujących słowach: „Takci będzie słowo moje, które wynijdzie z ust moich; nie wróci się do mnie próżno, ale uczy­ni to, co mi się podoba, i poszczęści mu się w tem, na co je poślę” (Izaj. 55:11). Ci, którzy obecnie sto­ją wiernie przy prawdzie parauzyjnej i epifanicznej,

poprzednia strona – następna strona