MANNA Z NIEBA

      Jako wprowadzenie do naszego tematu zacy­tujmy definicję manny z Eastons Bibie Dictionary (Słownika Biblijnego Eastona): „Hebr. man-hu, »Co to jest?« – nazwa nadana przez Izraelitów żyw­ności dostarczanej im w cudowny sposób podczas ich wędrówki po pustyni (2Moj. 16:15-35). Po­wszechnie przyjmuje się, że ta nazwa pochodzi od słowa man, wyrażającego zdziwienie, »Co to jest?«, lecz jest bardziej prawdopodobne, że pochodzi od wyrazu manan, który znaczy »przydzielić« i stąd nazwa ta oznacza »przydział« lub »dar«. Ten dar od Boga jest opisany jako mała »okrągła rzecz«, podob­na do »szronu na ziemi« i do »nasienia kolendry«, o barwie »bdelium« i smaku podobnym do wafli z »miodem«. Nadawała się do pieczenia i gotowania, do mielenia w żarnach lub tłuczenia w moździerzu (2Moj. 16:23; 4Moj. 11:7).

      Jeśli ktoś chciał ją przechować do następnego dnia, pojawiały się w niej robaki; lecz ponieważ podczas sabatu manna nie padała, poprzedniego dnia była udzielana podwójna porcja, którą można było przechować do następnego dnia, aby zaspokoić potrzeby ludu w czasie sabatu i ona nie ulegała zepsuciu. Izraelici otrzymali dokładne wskazówki dotyczące zbierania manny (2Moj. 16:16-18, 33; 5Moj. 8:3, 16). Po raz pierwszy spadła ona po ósmym obozowaniu na pustyni Sin (BG Zyn – przyp. tłum.) i odtąd była dostarczana codziennie za wyjątkiem sabatu, przez wszystkie lata ich obozowania, aż do czasu gdy przeszli przez Jordan i rozbili obóz w Gilgal (BG Galgal – przyp. tłum.), gdy nagle przestała padać, a oni »poczęli jeść zboża onej ziemi; i nie mieli więcej synowie izraelscy manny« (Joz. 5:12).

      Manna ta najwyraźniej była cudownym darem, całkowicie odmiennym od jakichkolwiek naturalnych znanych nam produktów, które noszą jej nazwę. Na rynku europejskim manna pochodzi głównie z Kalabrii i Sycylii. Spada ona z gałązek pewnego gatunku jesionu w czerwcu i lipcu. W nocy jest płynna i przypomina rosę, ale rano zaczyna twardnieć. Manna na półwyspie Synaj jest wydzieliną z drzewa tamaryszku Tamarix mannifera, po arabsku el-tar-fah. Drzewo to obecnie występuje w niektórych dobrze nawodnionych dolinach półwyspu Synaj.

      Manna, którą Izraelici byli żywieni przez czterdzieści lat, w wielu szczegółach różni się od tych wszystkich naturalnych produktów. Nasz Pan odnosi się do manny, kiedy nazywa siebie »chlebem prawdziwym z nieba« (Jana 6:31-35, 48-51)”.

      Po tym wstępie możemy głębiej zbadać nasz temat, rozważając definicje i wyjaśnienia typów i anty-typów manny, która padała z nieba, aby żywić Izraelitów. E9, Rozdział I „Przesiewanie przeciwko Okupowi w Wieku Ewangelii” (4Moj. 11:1-35) oraz E11, Rozdział V „Podróż do góry Synaj” (2Moj. 15:22; 19:25) podają szczegółowe wyjaśnienia dotyczące manny z nieba (którą karmił się Izrael przez 40 lat) w jej typie i antytypie. Zrozumienie (Przyp. 4:7) tych typów i antytypów jest bardzo istotne dla klasy poświęcającej się po 1954 roku – Poświęconych Obozowców Epifanii. Ponieważ obecnie nastąpił postęp w Boskim planie, fragmenty tych rozdziałów odnoszące się do pokarmu duchowego (antytypicznej manny) są tu wyjaśnione i zaadaptowane na potrzeby klasy Poświęconych Obozowców Epifanii.

MANNA – TYP I ANTYTYP

      Nasze studium zaczyna się od doświadczeń ludu Bożego w podróży do antytypicznego Synaju, Królestwa, oraz do Nowego Przymierza. Podróż ta wiąże się z otrzymywaniem przez ten lud Słowa Bożego jako symbolicznego pokarmu, co opisuje 2Moj. 16. Te konkretne doświadczenia pokazane są w podróży z Elim (2Moj. 16:1, BW) na pustynię Sin (przybył

poprzednia strona – następna strona