Teraźniejsza Prawda nr 520 – 2012 – str. 11
członkowie, przynoszą Prawdę dla wielu, włączając tych, którzy najwięcej ucierpieli pod przekleństwem („okrąża wszystką ziemię murzyńską”, [„Etiopię” w angielskim przekładzie KJV, (w alternatywnym przekładzie oddawane jako „Kusz” – czarną]); w Tysiącleciu przez tę klasę poselstwo Prawdy będzie wysyłane z tronu dla błogosławienia rodzaju ludzkiego (1Moj. 28:12; Jana 1:51; Obj. 7:15; PT ‘61 str. 84). (c) Starożytni Godni („Chydekel”, szybki, ostry, srogi głos, dźwięk) od samego początku podawali potężne świadectwo Prawdy (Żyd. 11:1–12:1), jak również podadzą je w Tysiącleciu dla wielu, włączając tych, którzy żyli poza granicami nominalnego kościoła („Asyrii”). (d) Młodociani Godni („Eufrates”, strumień, wytryskujący), czwarta wybrana klasa, również służą obecnie odświeżającą Prawdą dla narodów świata; będą to także czynić w Tysiącleciu. Bóg używa wszystkich tych czterech wybranych klas do przekazywania odświeżającej Wody Żywota innym.
PT ‘12, 8-9;
WIEK EWANGLII W STRESZCZENIU
Proroctwo Micheasza, rozdziały 4 i 5
W sposób przenośny prorok Micheasz pokrótce opisuje Wiek Ewangelii w piątym rozdziale, a rozważenie rozdziału czwartego posłuży nam za rodzaj wstępu.
Pomocną rzeczą będzie pamiętać, że kiedy proroctwa używają terminu „w ostateczne dni”, to zazwyczaj odnosi się on do Tysiąclecia, czasami do tej jego części, jaką jest Paruzja, czasami do jego okresu Epifanii, czyli Czasu Ucisku, czasami do czasów restytucji, Bazylei, czyli Królestwa. W hebrajskim brzmi ono „w ostatnim z dni”, którym oczywiście jest dzień Tysiąclecia. Począwszy od wersetu pierwszego czytamy: „Ale się stanie w ostateczne dni [w ostatnim z dni], że utwierdzona będzie góra domu Pańskiego na wierzchu gór, i wywyższona nad pagórki, a narody się do niej zbiegać będą”. Miche. 4:2: „I pójdzie wiele narodów, mówiąc: Pójdźcie, a wstąpmy na górę [Królestwo] Pańską [Jehowy], to jest do domu Boga Jakubowego, a będzie nas nauczał dróg swoich, i będziemy chodzili ścieżkami jego; bo zakon z Syjonu wyjdzie, a słowo Pańskie z Jeruzalemu [mowa jest tu o niebiańskiej i ziemskiej fazie Królestwa]”. Werset 3: „On ci [ten, który ustanowi Królestwo na wierzchu gór] sądzić będzie między wieloma narodami, a karać będzie narody mocne na długie czasy; i przekują miecze swe na lemiesze, a oszczepy swe na kosy [swoje wojenne uzbrojenie przeznaczone do niszczenia, swoje narzędzia wojenne; i wezmą te same metale, materiały i środki finansowe, by sporządzić z nich narzędzia do błogosławienia rodzaju ludzkiego]; nie podniesie miecza naród przeciwko narodowi, ani się więcej ćwiczyć będą do boju”. Dostrzegamy, że czas ten jeszcze nie nadszedł, że jest tu mowa o tej części ostatniego z dni, którą nazywamy panowaniem sprawiedliwości i Prawdy w Królestwie, czy też określamy mianem Bazylei, Królestwa, o które wciąż się modlimy. Werset 4: „Ale każdy będzie siedział pod winną macicą swoją, i pod figowym drzewem swoim, a nie będzie nikt, co by ich przestraszył; bo to usta Pana zastępów mówiły”. Następujące oświadczenie dotyczące wizji jest bardzo wymowne: „Gdy proroctwo [„wizja” w angielskim przekładzie KJV] ustaje, lud bywa rozproszony” (Przyp. 29:18). Cieszymy się wspaniałą wizją, jaką dał nam Bóg, i jest ona tu pokrótce omówiona. Werset 5: „Bo wszystkie narody chodzić będą, każdy w imieniu boga swego; ale my chodzić będziemy w imieniu Pana, Boga naszego [Jehowy], na wieki wieków”. Werset 6: „Dnia onego [w czasie Królestwa], mówi Pan, zgromadzę chromą i wygnaną zbiorę,