Teraźniejsza Prawda nr 500 – 2007 – str. 4
błogosławieństw – przeszłych, obecnych i przyszłych. Nikt nie może przyjść do Ojca i pojednać się z Nim, jak tylko poprzez złamane ciało i przelaną krew „Baranka Bożego, który gładzi grzechy świata”, i który „zgładził grzech przez ofiarowanie samego siebie” (Jana 1:29, Żyd 9:26).
ZBAWIENIE OD POTĘPIENIA ADAMOWEGO
JEST BEZWARUNKOWE
Lecz można by się zastanawiać jak to możliwe, że w wersecie 53. jest mowa o tym, że życie jest zależne od karmienia się ciałem Jezusa i picia Jego krwi, podczas gdy inne teksty, takie jak Rzym. 5:18 wskazują, że przez sprawiedliwość Jezusa dar przychodzi dla „wszystkich ludzi”. Sprawa ta stanie się jasna, jeśli weźmiemy pod uwagę, że nasz tekst, a właściwie cały fragment, (Jana 6:27-58), mówi o życiu wiecznym i o tym, jak je osiągnąć, podczas gdy Rzym. 5:18 mówi o zdjęciu Adamowego wyroku śmierci z wszystkich ludzi. Chrystus z łaski Boga skosztował śmierci „za wszystkich” ludzi (Żyd. 2:9); dlatego każdy człowiek musi odnieść korzyść ze śmierci Jezusa za niego. Nastąpi powszechne zbawienie od klątwy śmierci Adamowej, gdyż Bóg „chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i ku znajomości prawdy przyszli” (1Tym. 2:4). Lecz Pismo Święte pokazuje, iż nie będzie to powszechne zbawienie do życia wiecznego, gdyż „jeśli nie będziecie jedli ciała Syna człowieczego, i pili krwi jego [przyswajali korzyści z ofiary Jezusa], nie macie żywota w sobie.” Wielu tego nie uczyni, i z tego powodu zginie w „śmierci wtórej”.
„Dar” z Rzym. 5:18 jest dla wszystkich, dla Adama i każdego członka jego rasy, gdyż przychodzi „na wszystkich”. Jednak ten Boski dar dostępny przez Jezusa nie gwarantuje nikomu życia wiecznego, o ile nie zostaną spełnione pewne konkretne warunki. Z powodu nadchodzącego zastosowania zasługi ofiary Chrystusa za wszystkich ludzi, będzie rzeczą sprawiedliwą, by Bóg wzbudził świat ze śmierci i dał wszystkim sposobność uzyskania usprawiedliwienia do doskonałego życia. Dlatego widzimy, iż „dar” w Rzym. 5:18 nie powinien być utożsamiany z pełnym „usprawiedliwieniem do życia”, które zależne jest od spożywania „chleba żywota”, czego doświadczyli jedynie ci, którzy już stali się poświęconym ludem Bożym. „Dar [przebaczenie grzechów Adamowych na podstawie zasługi okupu] przyszło na wszystkich [po to, by umożliwić im uzyskanie usprawiedliwienia żywota] ku usprawiedliwieniu żywota.” Następny werset (w. 19) dowodzi, iż dar ten opiera się na zasłudze okupu, która dokonuje unieważnienia grzechu i potępienia Adamowego. Dlatego podaje on powód, dla którego ten dar przyjdzie na wszystkich: „Bo jako przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wiele się ich stało grzesznymi [uczestnikami grzechu Adamowego]; tak przez posłuszeństwo jednego człowieka [Chrystusa Jezusa] wiele się ich stało sprawiedliwymi [zostanie im przebaczony grzech Adamowy].”
ZBAWIENIE DO ŻYCIA JEST WARUNKOWE
Chociaż wiele tekstów pokazuje, iż istnieje powszechne zbawienie od Adamowego wyroku śmierci, które jest bezwarunkowe, a więc niezależne od okazania wiary, inne teksty mówią o zbawieniu do życia wiecznego, a to zbawienie jest uzależnione od przejawiania wiary i posłuszeństwa. Ewangelia Jana 3:15, 16 pokazuje, że zasługa okupu Jezusa znosi wyrok śmierci Adamowej ((aby nie zginął”) i daje sposobność uzyskania zbawienia do życia wiecznego („żywot wieczny”) poprzez wiarę („każdy, kto Weń wierzy”). Jedynie ci, którzy wierzą w Syna otrzymają życie wieczne, „ale kto nie wierzy Synowi, nie ogląda żywota [życia wiecznego]. Czytamy słowa Apostoła Pawła w Dziejach Apostolskich 3:23, jak następuje: „I stanie się, że każda dusza, która by nie słuchała tego proroka, będzie wygładzona z ludu.” Pokazuje to, że życie wieczne dla rasy ludzkiej w Wieku Tysiąclecia jest zależne od posłuszeństwa każdego restytucjonisty.
Dlatego nie tylko Kościół, lecz także świat musi ostatecznie spożywać chleb żywota, jeśli ma mieć życie wieczne. Jana 6:27-58 pokazuje, że doskonałe człowieczeństwo Naszego Pana, złożone w śmierci, ten chleb złamany za nas, jest skuteczny nie tylko do zgładzenia grzechów Adamowych Kościoła, lecz także świata (1Jana 2:2). Jezus również obdarza życiem wiecznym tego, kto przyswaja sobie to, co on złożył, czyli jego człowieczeństwo oraz jego prawo do życia i prawa życiowe. W tych wersetach Jego ciało oznacza Jego człowieczeństwo, a Jego krew Jego ludzkie prawo do życia i ludzkie prawa życiowe. W Jana 6:27 Jezus mówi nam: „zabiegajcie nie o pokarm, który ginie, ale o pokarm, który trwa, o pokarm żywota wiecznego, który wam da Syn Człowieczy”. Pokarmem, o którym jest tu mowa jest Jego ciało. W wersecie 33. pokazuje, że jest to jego człowieczeństwo i że daje światu życie. Werset 50 pokazuje, że jego człowieczeństwo, jeśli zostanie przyswojone, chroni od śmierci, uwalnia i zachowuje wolnym od wyroku śmierci. Jana 6:51 pokazuje, że jego człowieczeństwo jest tym, co odda za życie świata, po to by obdarzyć życiem wiecznym tych, którzy je sobie przyswoją („jedzą”).