WIECZERZA PAMIĄTKOWA – 2006

       Zbliża się okres Wielkanocy. Zainteresowanie chrześcijan w tym czasie skupia się szczególnie na zabiciu Baranka, które poprzedzało Wieczerzę Wielkanocną, dlatego właściwie obliczone obchodzenie Pamiątki w tym roku rozpocznie się wieczorem 10 kwietnia. Jednak wielce bolejemy nad tym, że chociaż miliony Żydów i chrześcijan będą obojętnie obchodzić to wielkie historyczne wydarzenie podczas jakichś formalnych uroczystości, to niewielu z obu wymienionych religii dostrzega rzeczywiste znaczenie tego święta. Gdyby ich umysły mogły w pełni uświadomić sobie jego prawdziwe znaczenie, rozpoczęłoby się wielkie religijne ożywienie, jakiego świat dotąd nie znał. Lecz niestety! Jak oświadcza Apostoł, bóg świata tego zaślepił umysły wielu, i nawet pewne osoby, których oczy zrozumienia zostały częściowo otwarte, on określa mianem ślepych i niezdolnych do dostrzeżenia tego co jest w oddali lub ograniczonych i niezdolnych do dostrzeżenia głębokich spraw Bożych związanych z tymi uroczystościami, które są obchodzone na świecie od ponad 3500 lat.

       Zazwyczaj nawet wyżsi krytycy i agnostycy muszą przyznać, że wydarzenie w tak szczególny sposób zaznaczone, tak powszechnie obchodzone przez tak długi czas, musi mieć podstawę w faktach. Musiało mieć miejsce takie właśnie wydarzenie w Egipcie, pierworodni egipscy musieli zginąć podczas dziesiątej plagi, a pierworodni Izraela – ci z nich, którzy zastosowali się do nakazu pozostawania pod ochroną krwi – musieli zostać zachowani od tej plagi, w przeciwnym razie to tak powszechne święto byłoby niewytłumaczalne.

       Nie musimy przypominać o szczegółach związanych z ustanowieniem Wielkanocy, o tym że Izraelici znajdowali się w niewoli Egipcjan, że kiedy w Pańskiej opatrzności nadszedł czas ich wyzwolenia, Egipcjanie samolubnie usiłowali zatrzymać Izraelitów w niewoli i nie pozwolili im odejść do ziemi Kanaan. Bóg zesłał w ciągu roku, jedną po drugiej, dziewięć różnych plag na lud zamieszkujący Egipt, i uwalniał go od każdej, gdy jego król błagał o miłosierdzie i składał obietnice, które później łamał. Ostatecznie sługa Boży, Mojżesz, ogłosił wielką, wieńczącą dziewięć poprzednich klęskę – że pierworodni wszystkich rodzin egipskich umrą podczas jednej nocy, i że zarówno w domu najskromniejszego wieśniaka, jak i w domu króla nastanie żałoba, i że w wyniku tego Egipcjanie ostatecznie z chęcią ustąpią i pozwolą Izraelitom odejść – tak, będą nalegać, by odeszli, i to szybko, aby Pan ostatecznie nie sprowadził śmierci na cały naród, jeśli jego król nadal będzie zatwardzał swoje serce i opierał się Boskim nakazom.

       Pierwsze trzy plagi dotknęły wszystkich w Egipcie, łącznie z obszarem, który zamieszkiwali Izraelici, następne sześć plag nie objęło obszaru zajmowanego przez Izraelitów, a ostatnia, dziesiąta plaga, została opisana jako wspólna dla całej ziemi egipskiej, włączając ziemie Izraelitów, chyba że ci ostatni okazali wiarę i posłuszeństwo przez przygotowanie baranka ofiarnego, którego krwią miały być pokropione odrzwia i nadproża ich drzwi i którego mięso miało być spożyte tej samej nocy z gorzkimi ziołami i przaśnym chlebem. Izraelici mieli spożywać baranka na stojąco, z laską w ręku, przepasani, gotowi do drogi – pełni nadziei, że Pan dotknie pierworodnych egipskich śmiercią i sprawi, że chętnie pozwolą Izraelitom odejść oraz z wiarą, że gdyby nie krew na nadprożach i odrzwiach wejść do ich domów, podzieliliby nieszczęście jakie wówczas dotknęło Egipcjan (2Moj. 12:22, 23).

IZRAELITOM NAKAZANO OBCHODZIĆ WIELKANOC

       Izraelitom nakazano obchodzić zabicie baranka jako pierwszy zarys żydowskiego Zakonu i jako jedną z ich najważniejszych narodowych uroczystości. W rzeczy samej dostrzegamy, że w pewnym stopniu Wielkanoc jest obchodzona przez Żydów we wszystkich częściach świata, nawet przez tych, którzy utrzymują,

poprzednia strona – następna strona