Teraźniejsza Prawda nr 442 – 1995 – str. 76
płodne w wymyślaniu kłamstw, uznały za wyglądające na wiarygodne. Oszczerstwa te były antytypicznymi lwami, rzucającymi gniewne spojrzenia, warczącymi i kulącymi się w gotowości do skoku na Daniela. Zarówno w typie, jak i antytypie doświadczenie to musiało być najbardziej krańcową próbą dla serca i umysłu.
(26) Poszczenie, smutek i bezsenność króla (w. 18) pokazują niepokój Jezusa przejawiający się w Jego wiernym ludzie z powodu smutnych doświadczeń brata Russella w antytypicznej jaskini lwów. Wydaje się, że 30 dni z w. 12 ilustruje 30 lat od 1881 roku, kiedy to doktryna trynitarska zaczęła być szczególnie akcentowana, do 1911 roku, kiedy rozpoczęło się ostatnie wielkie oszczerstwo, to które odnosiło się do cudownej pszenicy. Wydaje się, iż wczesny ranek w w. 19 wskazuje na czas zaraz po 1911 roku, kiedy to Pan Jezus powstał, w celu zatrzymania oszczerstw rzucanych przeciwko swemu wiernemu szafarzowi, czego typem było pośpieszenie się Dariusza do jaskini lwów. Dariusz pytający Daniela, czy jego Bóg zdołał go wybawić (w. 20), stanowi typ na Ducha Jezusowego w Jego ludzie pytającego brata Russella, czy Boska łaska była wystarczająco mocna, by podtrzymać go w tej bolesnej próbie. Jednocześnie lud Boży obawiał się, czy w tym doświadczeniu br. Russell zachowa swoje nowe stworzenie. W czasie tych długich, oszczerczych doświadczeń bracia wielokrotnie obawiali się, że na skutek wielkiej niesprawiedliwości, jaka spadła na niego ze strony jego kościelnych wrogów, napełni się goryczą, gniewem, nienawiścią, zawziętością, nieprzejednaniem, mściwością, duchem oczerniania itp. Takie były antytypy obaw Dariusza. Pierwsza odpowiedź Daniela (w. 21): „Królu, żyj na wieki” jest typem na ducha brata Russella nie winiącego Jezusa za dozwolenie na te oszczerstwa, lecz życzącego Jemu wiecznej pomyślności. Następnie, przypisanie swego zachowania łasce Boga okazanej przez anioła (w. 22), wskazuje na brata Russella przypisującego swoje wybawienie nie własnej sile nowego stworzenia, lecz dobroci Boga przez Jego Ducha, Słowo i opatrzności. Wyzwolenie naszego Pastora nie było fizycznym wyzwoleniem, lecz wyzwoleniem jego nowego stworzenia. Polegało na tym, że Boska łaska została przez niego tak wiernie wykorzystana, że rozbroiła oszczerstwa, by nie szkodziły Jego świętym cechom umysłu i serca. Zamiast zawziętości — cichość; zamiast gniewu — nieskwapliwość; zamiast nienawiści — wyrozumiałość; zamiast nieprzejednania — przebaczenie; zamiast złości — słodycz; zamiast mściwości — prawość; zamiast oszczerstw — napełnił go duch błogosławienia. I tak jego nowe stworzenie nie poniosło żadnej szkody ze strony symbolicznych lwów, chociaż były one dzikie, okrutne, zjadliwe i niepohamowane. Rzeczywiście, nie wyrządziły mu żadnej szkody (w Dan. 6:22). Zarówno w typie, jak i antytypie powód był ten sam — „niewinność” (w. 22). Świadomość Daniela, że nie wyrządził zła królowi (w. 22), jest typem świadomości brata Russella, że stawiając Boga na pierwszym miejscu i służąc jedynie Jemu, nie wyrządził Jezusowi żadnej krzywdy, gdyż pozostawał także wierny Jezusowi we wszystkich rzeczach jakie Go dotyczyły.
(27) Radość króla (w. 23) jest typem radości Jezusa zarówno osobistej, jak i przejawiającej się w Jego ludzie z powodu duchowego zwycięstwa br. Russella. Rozkaz wyciągnięcia Daniela z jaskini lwów (w. 23) wskazuje na polecenie Jezusa, żeby ustały oszczerstwa, tak jak wyciągnięcie Daniela z dołu lwiego obrazuje wyzwolenie br. Russella ze stanu oszczerstw. Od 1913 roku w stosunku do naszego Pastora nastąpiła wielka zmiana publicznych uczuć i wypowiedzi. Decyzja sądu A. D. C., a więc ważna w całych Stanach Zjednoczonych z wyjątkiem Florydy, przeciwko wydawcy sieci około trzydziestu bardzo znaczących gazet za publikowanie tych oszczerstw, stała się powodem opublikowania przez te gazety przeprosin, a w akcie pokuty gazety te publikowały kazania br. Russella. Decyzja ta, okazana innym oczerniającym wydawcom, wywołała podobne skutki. Politycy, ludzie oświaty i ustawodawcy rywalizowali ze sobą o przywilej przedstawienia go publiczności, która po brzegi wypełniała największe sale Ameryki i innych krajów. Wszędzie uważano go za największego religijnego nauczyciela swoich czasów. Na wystawie Panama–Pacific jej organizatorzy wyznaczyli specjalny Dzień Pastora Russella, jako część programu wystawy, a przewodniczący zarządu w czasie licznego zgromadzenia po pochwalnym przemówieniu wręczył mu duży medal z brązu — na jednej stronie była wytłoczona podobizna jego twarzy. Gdziekolwiek pojechał, wszędzie był przyjmowany z publicznymi przejawami przychylności i aprobaty. I tak jak wiara Daniela (w. 23) zamknęła paszcze lwów (Żyd. 11:33), tak wiara naszego Pastora powstrzymała moc oszczerstw przed otworzeniem ust przeciwko niemu, aby jemu zaszkodzić. Tak jak Daniel otrzymał większe zaszczyty (w. 28), otrzymał je też nasz Pastor, i to nie tylko na czas samej Paruzji (czas Dariusza), lecz także do trzeciego roku jej zachodzenia na Epifanię (czas Cyrusa).
(28) Rozkaz króla, aby spiskujących książąt i starostów oraz ich żony i dzieci wrzucić do lwiej jamy (w. 24), wskazuje na usunięcie przez Jezusa przeszkód dla obmówców w wypowiadaniu oszczerstw przeciwko wodzom nominalnego kościoła i ich stronniczym zwolennikom oraz organizacjom. Wrzucenie tych pierwszych do lwiej jamy (w. 24) jest typem na wprowadzenie ich w stan oszczerstw i tak, w obydwóch przypadkach, spełniło się powiedzenie, że ten kto kopie dół dla bliźniego, sam w niego wpadnie. Lwy, które miały władzę nad dwoma książętami, 120 starostami wraz z ich dziećmi i żonami, są typem na oszczerstwa jakie zapanowały nad wodzami, ich zwolennikami i organizacjami. Rozdarcie wymienionych na kawałki obrazuje, jak charaktery ofiar zostały rozdarte gniewem, oburzeniem, nienawiścią, złością, mściwością, nieprzejednaniem, odwetem i przeklinaniem, powstałymi w nich w wyniku tych oszczerstw. Rozdarcie ofiar na kawałki