Teraźniejsza Prawda nr 269 – 1973 – str. 62
„Krwawą Marią”. Ona twierdziła, że jest ulubiona od Boga na ziemi, z tego powodu, że jest Mu podobna jak nikt inny na świecie, bo, jak mówiła, Bóg torturuje heretyków wiecznie, a ona tyle ich torturuje, ile tylko może!
NAUKI NAPRAWIAJĄCE
(48) Pozafiguralny Elijazaf ofiarował misę – naprawę niewłaściwego postępowania ku władzom cywilnym, zwłaszcza w czynach opartych na błędach, że Kościół nie jest poddany władzy cywilnej, lecz na odwrót. Zatem strofował tych katolików angielskich, którzy przyjmowali korzyści od papieża i płacili mu pewne sumy pieniężne, dochody pierworoczne, roczne podatki itp., gwałcąc przez to prawo krajowe. Strofował tych katolików, którzy za czasów Elżbiety oddawali posłuszeństwo papieżowi raczej, niżeli swej królowej. Strofował katolików za dawanie przytułku Jezuitom i księżom katolickim, którym jako narzędziom papieskim, starającym się wywołać rewolucję przeciwko Elżbiecie, było zabronione znajdować się w kraju. Naprawiał niewłaściwe postępowanie tych, którzy prowadzili intrygi z Marią Stuart, królową szkocką, aby podniosła bunt przeciw Elżbiecie, w celu pozyskania jej tronu. Strofował postępowanie Jezuitów i księży, którzy nieprawnie dostali się do kraju i starali się wywołać rewolucję przeciw Państwu. Strofował papieskich spiskowców na życie królowej. Strofował papieża za nazwanie Elżbiety przywłaszczycielką władzy, niewolnicą niegodziwości i podstępnie siedzącą na tronie angielskim. Strofował oświadczenie papieża, o usunięciu jej z tronu, o uwolnieniu poddanych spod przysięgi wierności królowej i wzywanie narodu angielskiego do zdetronizowania i wygnania jej z kraju. Ganił go za wzywanie katolickich państw, by rozpoczęły krucjatę przeciwko niej i aby wzięły Anglię w posiadanie jako swój własny kraj. Strofował go za namawianie Filipa, króla hiszpańskiego, by wysłał flotę przeciwko Anglii i za jego starania, by namówić Szkocję i Francję do wojny przeciwko Anglii. Strofował papieża, jako przestępcę praw Bożych, które wymagają, aby chrześcijanie byli posłuszni swym królom, oddawali im należną cześć, modlili się za nich i popierali Ich, a tego wszystkiego papież zakazywał narodowi angielskiemu. A zatem strofował tak lud pospolity jak szlachtę, którzy nie byli posłuszni swym królom, ale idąc za radą papiestwa, występowali przeciw nim i sprzeciwiali się im, grzesząc wbrew Słowu Bożemu. Innymi słowy, każde wystąpienie przeciwko królowi ze strony duchowieństwa, szlachty lub ludu pospolitego, było strofowane przez pozafiguralnego Elijazafa, jako grzech przeciw Boskiemu prawu odnoszącemu się do Państwa i Kościoła, królów i ich poddanych. A tak czyniąc, pozafiguralny Elijazaf ofiarował pozafiguralną misę.
(49) Zanim będziemy pisali o czaszy pozafiguralnego Elijazafa, byłoby pomocnym zastanowić się nad jedną główną serią wypadków, które najpierw były okazją ofiarowania jej
kol. 2
– wypadków za panowania Elżbiety, odnoszących się do katolickich usiłowań, by zrzucić ją z tronu a przywrócić na tron katolicyzm. Pomimo wielce trudnych warunków, w jakich panowała, Elżbieta okazała się najzdolniejszą władczynią spośród monarchów. Chociaż wiele brakowało, by mogła dorównać do najwyższych ideałów chrześcijańskich, była jednak dobrą kobietą, jak również i znamienną królową. Jej taktyka i kierunek sprawami Państwa, wśród największych trudności były pełne najwyższej godności; posiadała mądrość w wyborze najzdolniejszych ludzi na ministrów (szczególnie Cecil) w długiej historii Anglii – a to znaczy, że niektórzy z nich byli najzdolniejszymi mężami stanu po długie czasy; wiadomo zaś powszechnie, że angielscy mężowie stanu, przewyższali wszystkich inny 9 w dyplomacji i polityce. Pamiętając, że w czasie, gdy Elżbieta wstąpiła na tron (1558), Anglia była według ówczesnego prawa poddana papieżowi, z powodu zła, jakie wprowadziła „Krwawa Maria”, kiedy to całe duchowieństwo i prawie wszystka szlachta i wszystek naród byli rzymsko-katolikami, można sobie łatwo wyobrazić, jakie wówczas istniały trudności dla jej stanowiska. Potrzeba było z jej strony nadzwyczajnego taktu, ponieważ jako protestantka w sercu, była jednak zmuszona choćby zewnętrznie zastosowywać się do niektórych wymagań papiestwa, wprowadzonych przez „Krwawą Marię”. Kierując się doradą Cecila postanowiła na pewien czas nie robić żadnych zmian; lecz stopniowo, powoli dała poznać swoje stanowisko, i to nie słowami, ale przez wydanie ustaw. Elżbieta najpierw wystarała się o uchwalenie aktu, który przywrócił koronie starożytne sądownictwo w państwie i kościele, a zniósł obce władze przeciwne jej, z wyznaczonymi karami w razie nieposłuszeństwa, tj. zniosła prawa, które wprowadziła Maria, a także wszystkie katolickie prawa szczególnie te z czasów panowania Henryka VIII i Edwarda VI. Taka ustawa przeprowadzona przez Elżbietę, zniszczyła za jednym zamachem papieską, świecką i duchowną władzę w Anglii. Odtąd wymagała ona od duchowieństwa zupełnego posłuszeństwa temu prawu, pozbawiając stanowiska wszystkich nieposłusznych. To prawo jednak nie czyniło żadnych zmian w doktrynie wiary. Przez inny akt zostało wprowadzone nabożeństwo kościelne ułożone za Edwarda VI z niektórymi mniejszymi zmianami, które zniosło katolickie nabożeństwo łacińskie. Później aktem Uniformity (jednakowe ukształtowanie religii), ludowi była dana wolność wiary, lecz nie nabożeństwa – wszyscy byli zobowiązani pod groźbą kary uczęszczać na nabożeństwa Kościoła Państwowego. Elżbieta nigdy nie zmuszała katolików w rzeczach wiary, ale co się tyczyło nabożeństwa, to tak; lecz nie było żadnych rzymsko-katolickich męczenników za czasów jej panowania, tak jak się rzecz miała za czasów panowania Marii, kiedy to wielu protestantów poniosło śmierć męczeńską. Całe jej postępowanie wyszło na korzyść Kościołowi Episkopalnemu, który ona ustanowiła, jako Kościół Państwowy. I stopniowo ludzie odzwyczaili się od rzymskiego wyznania,
——
*(SPROSTOWANIE POMYŁEK z TP 1975,48W Teraźniejszej Prawdzie '73,62, szp. 2, 18 wiersz od dołu mylnie podano słowo: „innych”, powinno być „inny”.) sprawdzić